Czy znajomość biologii molekularnej raka nerki ma już dla onkologa znaczenie praktyczne? Poszukiwanie czynników predykcyjnych dla nowych leków
2010
Przez wiele lat raka nerki uznawano za nowotwor niewra?liwy na chemioterapie, a jedyn± form± leczenia
systemowego o niewielkiej skuteczno¶ci pozostawa³a immunoterapia z zastosowaniem interferonu alfa
lub interleukiny 2. Postepy osi±gniete w poznawaniu biologii molekularnej raka nerki i okre¶lenie roli utraty
czynno¶ci genu VHL w kancerogenezie i progresji nowotworu da³y podstawe do zastosowania u chorych
z rozsiewem choroby terapii z u?yciem bewacyzumabu, inhibitorow wielokinazowych lub inhibitorow kinazy
mTOR. Terapia sunitynibem w porownaniu z interferonem wyd³u?a czas prze?ycia chorych z grupy
korzystnego lub po¶redniego ryzyka, a temsyrolimus ma podobny wp³yw na rokowanie u chorych z grupy
niekorzystnego ryzyka. Jednak?e jak dotychczas nie znaleziono ?adnych molekularnych czynnikow predykcyjnych
dla nowych lekow. Okaza³o sie, ?e szczegolnie ste?enie naczyniowo-¶rodb³onkowego czynnika
wzrostu (VEGF) w surowicy nie ma warto¶ci w przewidywaniu odpowiedzi na leczenie bewacyzumabem
lub inhibitorami wielokinazowymi. Poniewa? jedynie cze¶ae chorych odnosi rzeczywist± korzy¶ae
z zastosowania terapii ukierunkowanej molekularnie, w procesie doboru chorych do leczenia nowymi
lekami praktykuj±cy onkolog musi uwzgledniae wszystkie dostepne czynniki kliniczne, takie jak: stan sprawno¶ci
ogolnej, typ histologiczny nowotworu, kategoria ryzyka wed³ug Motzera, wiek, wykonanie nefrektomii,
miejsce wystepowania przerzutow oraz wspo³istniej±ce schorzenia.
- Correction
- Source
- Cite
- Save
- Machine Reading By IdeaReader
22
References
0
Citations
NaN
KQI