بررسی رابطه بین برنامهریزی توسعه محلهای و کیفیت زندگی در شهر مهریز
2019
هر کشوری برای رسیدن به توسعه باید برای ارتقای زندگی ساکنانش برنامهریزی نماید. یکی از زمینههایی که میتوان در برنامهریزیها به آن توجه نمود محلات است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطهی برنامهریزی توسعه محلهای و کیفیت زندگی در بین شهروندان است که برای رسیدن به اهداف پژوهش از تلفیق نظریهی کنش متقابل نمادین وکارکردگرایی ساختاری استفاده شده است. روش مورد استفاده در این تحقیق از نوع پیمایشی است، دادهها با ابزار پرسشنامه و با استفاده از شیوهی نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای از 385 نفر از شهروندان ساکن در شهر مهریز گردآوری شده است. اعتبار ابزار به روش اعتبار محتوا و برای سنجش پایایی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. دادهها به کمک نرمافزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافتههای تحقیق گویای آن است که بین میزان برنامهریزی توسعهی محلهای و کیفیت زندگی و ابعاد آن رابطهی مستقیم و معناداری وجود داشت. مدل معادلهی ساختاری نشان داد متغیر برنامهریزی توسعهی محلهای 24 درصد از واریانس متغیر کیفیت زندگی را تبیین میکند و شاخصهای برازش نیز نشانگر مطلوبیت مدل بود.
- Correction
- Source
- Cite
- Save
- Machine Reading By IdeaReader
0
References
0
Citations
NaN
KQI